Πίστη και Κρήτες, του Επισκόπου Διοσπόλεως Εμμανουήλ

«Προσκυνώ την Πίστη…. ομολογώ την Αγάπη….

ου κρύπτω την τιμή της ευεργεσίας που συνάντησα

στο Ιερό νησί της Κρήτης ….»

«Κρήτη το νησί που αγαπά την φιλοξενία  και «ξενοδοχεί»  την αγάπη! ….». Αμέσως διαισθάνεται κανείς το άρωμα του ταπεινού Φαναρίου και της Οικουμενικής αρχοντιάς που το ήθος και ύφος της αποπνέουν οι πιστοί του με Σταυροαναστάσιμο πνεύμα! …. 

Τα συναισθήματα και ότι βιώνει κανείς μέσα στη περιοχή τους δεν καταγράφονται εύκολα πάντοτε.  Πολύ περισσότερο δεν δημοσιοποιούνται με σκοπό μάλιστα έναν πρόχειρο εντυπωσιασμό!

Με αυτό το πιστεύω προ σκεπτικού,  θέλω απλά να καταθέσω εμπειρία και συναισθήματά μου μ΄ ένα και μόνο σκοπό την ευχαριστία που μέσα μου υπερέχει!

Την ευχαριστία σε πρόσωπα που η πίστη τους έχει μετουσιωθεί  σε αγάπη! …. Κι αυτή την πίστη την υψωμένη σε αγάπη,  θέλω να τονίσω στο πενιχρό μου αυτό αλλά καρδιακό αρθρογράφημα.   Κι εδώ επιθυμώ να κάνω μία βασική παρένθεσι.

Παραλλάσσοντας για λίγο τα λειτουργικά λόγια «Ευχαριστήσωμεν τω Κυρίω» που λέγεται από τον Ιερέα ή τον Επίσκοπο στη καρδιά της Θείας Λειτουργίας – ταπεινά φρονώ αν μου επιτρέπεται, ότι αυτό το Ευχαριστήσωμεν έχει και μία άλλη διάσταση. 

Ξεκινώντας και στρέφοντας την Ευχαριστία της καρδιάς μας πρωτίστως στο Θεό για όλα όσα παρ΄ Αυτού απολαμβάνουμαι επεκτείνουμαι την Ευχαριστία μας ευθύς αμέσως στο σώμα των αδελφών του Χριστού,  που εκείνη την χρονική  λειτουργική στιγμή συλλειτουργούν τα άγια μαζί μας ως συμπροσευχόμενοι.

Από αυτή την επέκταση του Ευχαριστιακού λειτουργικού λόγου,  θέλω να κρατηθώ κι εγώ  σ΄ αυτά που καταθέτω επί χάρτου προσκομίζοντας την ευχαριστία μου στο Σώμα των εν Κρήτη Επισκόπων πρωτίστως και σ΄ όλα τα Ιερατικά  και μοναχικά τάγματα που διακονούν το Μυστήριο της πίστης,  στο Ιερό Νησί του Αποστόλου Τίτου της εν Κρήτη Εκκλησίας.

Πίστη και Κρήτες.

Ερχόμενος τα τελευταία χρόνια στη μεγαλόνησο Κρήτη από τα πρώτα μου βήματα άρχισα να διακρίνω μία πίστη, μία ευγένεια ψυχής, ένα ήθος αγάπης, εκφραζομένης με τόση απλότητα και με μια φυσικότητα που άρχισε να με διαπερνά και να με διδάσκει συγχρόνως. 

Σαν με ήξεραν από χρόνια! …. Σαν να με περίμεναν από καιρό! …

Υπόχρεος  εγώ  – Εκείνοι οι δότες της αγάπης!… Κι όμως η φιλοξενούσα αγάπη τους σ΄ όλη τη φυσικότητα της προηγείτο από την πρώτη στιγμή που « εν Κρήτη εγενόμην ! ….».

Και στο σημείο αυτό θα πρέπει και όχι μόνο να συγκεκριμενοποιήσω το του θαυμασμού μου συναίσθημα , σχετικά με την πίστη που είδα εκφραζομένη με τόση ευλάβεια,  όσο και το της ευχαριστίας μου ως ξεχείλισμα καρδιάς.

Προσκυνώ την πίστη αυτών των ανθρώπων –  κατοίκων – αυτού του Νησιού  της Κρήτης που κείται ως βάσις ολόκληρης της Ελλάδος, αφού όλη ή το μεγαλύτερο κομμάτι ιστορίας της Αρχαίας Ελλάδος είναι θησαυρισμένο και αποθηκευμένο στη Γη των Κρητών οδηγώντας τον κάθε ελληνόψυχο να υποκλίνεται.

Κι αυτή την Ιστορία,  μου την μετέφερε ως γνήσιος ιστοριοδίφης με  μυσταγωγικό τρόπο Αυτός που άρχει  της αγάπης   στην εν Κρήτη Εκκλησίας Αρχιεπίσκοπος Κύριος Ευγένιος στον οποίο καταθέτω το απόλυτο της Ευχαριστίας μου με την δια βίου ευγνωμοσύνη μου  « δι΄όσα  ειργάσατο  εις εμέ!…. ».

Στο ίδιο μήκος κύματος η ευχαριστία μου στο ΄Αγιο Σώμα των Ιεραρχών  της εκκλησίας της Κρήτης,  που κάθε φορά επισκεπτόμενος το νησί  με δέχονται με την ίδια αμείωτη ευγένεια ψυχής « εν αγάπη ».

Εδώ οφείλω  να καταθέσω ειλικρινώς ότι όλοι οι σεπτοί ποιμένες – Ιεράρχες  ο καθείς  στην  έπαλξη  της   επισκοπής  του    συναγωνιζόμενοι  το « κοινό της   ευσεβείας εμπόρευμα » , « μετ΄ επιστήμης  » επιτελούν ένα μεγάλο κοινωνικό και φιλανθρωπικό έργο καταγεγραμμένο στις καρδιές όλων των εν Κρήτη διαβιούντων.  Ευγνωμόνως  τους ευχαριστώ εκζητώντας τις άγιες ευχές τους.

Τελευταία είχα την τιμή και την μεγάλη ευλογία να ευρεθώ συλλειτουργός στην χειροτονία του νεοεκλεγέντος επισκόπου στην Ιερά Μητρόπολη Λάμπης και Σφακίων.

Εδώ πρέπει επί μακρόν να καταγράψω πολλά από όσα έζησα σ΄ αυτή την Χειροτονία.

Θα περιορισθώ στα πιο βασικά τόσο τα τελετουργικά όσο και στα βιούμενα την ημέρα εκείνη της χειροτονίας.  Λίγες ώρες πριν εκοιμήθη ένας εκ των πλέον ταπεινών επισκόπων της  « όλης εκκλησίας » στην νήσο της Ρόδου.

Ο  εφησυχάζων  Ιεράρχης Αμφιλόχιος. Να ΄χούμε την ευχή του.  Όταν  αντίκρισα  εξερχόμενο από την Ωραία πύλη τον προς χειροτονία αδελφό , είπα μέσα μου,  σήμερα ο Θεός πήρε κοντά του ένα Ταπεινό επίσκοπο γεμάτο αγάπη….. και ευθύς αμέσως ως Δημιουργός Θεός εμφύτευσε έναν άλλο Ταπεινό και αγαθό Λευίτη τον νέον   Επίσκοπο Ιωακείμ.  Δοξασμένο το Όνομα Σου Κύριε … .

 Στο  σημείο δε της προσφωνήσεως του προεξάρχοντος Αρχιεπισκόπου :  λέγοντος το « τι προσήλθες;  !! …. »  « και το τι πιστεύεις ; » έμεινα άφωνος! …. και συγκλονισμένος !!! ….

Έχω και άλλα πολλά να γράψω αλλά φοβούμαι  ότι θα προσκρούσω στην ταπείνωση και το  ησυχαστικό ήθος πολλών αδελφών που δεν έχουν ανάγκη λόγων πολλών με προβολή αλλά  ζουν και λειτουργούν το Μυστήριο της πίστης εν πράξει και σιγή!…

Αδελφοί και πατέρες  συγχωρήσατε  μου  τον λόγο και εύχεσθε παρακαλώ υπέρ  της  εμής ουδενίας …..

Εσείς  γράφετε Ιστορία.   Την Ιστορία της ένδοξης Κρήτης   που  αιώνες τώρα παράγει αγίους  και πολλούς και μεγάλους Ιεράρχες και Πατριάρχες « παρέδωκε τη εκκλησία » όπως και τον νυν προκαθήμενο της εν Αλεξανδρεία Εκκλησίας Πατριάρχη Θεόδωρο , τον ιεραποστολικός πορευόμενο   στον  Αφρικανικό αγρό και στον  οποίο έχω την τιμή ν΄ αναφέρομαι και την ευγνωμοσύνη να ομολογώ στο σεπτό πρόσωπό Του.  

Μετάνοια ποιώ ενωπιόν Σας ευγνωμονών τας την αγάπη Σας και προσκυνώντας την πίστη και το έργο Σας.  Σεις είσθε οι Επίσκοποι των καρδιών όλων των εν Κρήτη  ευσεβώς πιστευόντων. 

Καλή Δύναμη στους αγώνες Σας για την πίστη και την αγάπη.

Καλή Σαρακοστή

Με το καλό να φτάσουμε στην λαμπροφόρο Ανάστασή Του.

« Ο Χριστός εν τω Μέσω ημών»

* αναδημοσίευση από https://arxon.gr/2026/02/pisti-kai-krites/